Hoe het introvert zijn van 'zwakte' naar kracht ging

Artikel 1 van 5 Volgende

Een hele bekende vraag hé?! Hoe vaak is je dat wel niet gevraagd als kind. Ik vraag het nu ook steeds bij elk psychologisch onderzoek aan de kinderen en je krijgt echt de leukste antwoorden: van boer tot juf, van de nieuwe Freek Vonk tot ‘mijn dansjuffrouw’. Mijn antwoord was dan altijd dolfijnentrainster. Ik hield van zwemmen (A- en B-diploma snel binnen, zat op wedstrijdzwemmen en later op waterpolo) en dolfijnen waren toch wel echt mijn favoriete dieren (lees: hele kamer vol met knuffels, beeldjes, posters). Maar hoe anders kan het lopen! Nadat ik tot drie keer toe mijn C-diploma niet behaalde, viel die droom toch al snel in duigen en werd het tijd om een nieuwe droom te maken. Het werd me al heel snel duidelijk dat ik met kinderen wilde werken, doordat ik op TV een programma zag waar een vrouw in het ziekenhuis kinderen voorbereidde op een onderzoek of operatie. Het enige wat ik dacht is: Dat wil ik doen!! Niet veel later stond er een stukje over in de krant, wat ik heb uitgeknipt en op mijn deur heb gehangen als reminder aan mijn droom. Ik zat in het laatste jaar op de basisschool en had al helemaal duidelijk wat ik wilde.

Verkeerd schooladvies

Tot het schooladvies voor het middelbaar onderwijs kwam. Mijn CITO-score zat op het randje vmbo-tl/havo, mijn school cijfers op havo niveau en mijn leerkrachten vonden toch echt wel dat ik op vmbo-tl niveau zat. Waarom? Omdat ik een stil, verlegen meisje was en daarmee zou ik het niet redden op de havo. Mijn school advies werd dan ook vmbo-tl. En daar was ik het zacht uitgedrukt niet mee eens. Laat ik duidelijk zijn, welk niveau je ook doet of hebt gedaan maakt niks uit. Alleen wist ik dat ik meer in mijn mars had en was ik het niet eens met de reden van de leerkrachten. Het niet begrepen worden als introvert meisje, is iets wat mij toen al in de weg zat in een tijd dat ik het zelf ook nog niet als kracht zag. Gelukkig heb ik hele lieve ouders die in mij geloofden en gesprekken hebben gevoerd om te laten zien dat ik wel op de havo thuis hoor. Dit is uiteindelijk ook gebeurd en daar bloeide ik op met de juiste mensen om me heen. Dat daardoor ook al heel snel bleek dat ik wel naar het vwo kon (waar een bacterie en een schoolachterstand roet in het eten hebben gegooid) heeft me altijd gesterkt.

Mijn droom

Die droom: kinderen voorbereiden op een operatie, heeft me altijd kracht gegeven om door te gaan. Ook toen ik Sociaal Pedagogische Hulpverlening studeerde in Utrecht. Ik kon het ook meer in de buurt studeren, maar ik wist dat het goed was voor mezelf om uit huis te gaan en op eigen benen te staan. De studie was uiteindelijk niet helemaal wat ik ervan verwacht had en al snel bleek dat teveel andere studiegenoten dezelfde droom hadden als ik, met überhaupt te weinig stageplaatsen binnen ziekenhuizen om er ervaring op te doen. Na een gesprek met mijn studieloopbaanbegeleider kwam er uit dat ik theoretisch meer wilde en meer kon. Met mijn propedeuse en vertrouwen op zak ben ik aan Pedagogische Wetenschappen begonnen.

Strijdlustig in plaats van gemotiveerd

En dat het op mijn manier gelukt is om het te behalen ben ik nog steeds trots op. Het lastigste was wel dat ik niet echt meer een droom had over wat ik wilde worden. Het behalen van de universiteit en het bewijzen dat ik het toch echt kon werd een doel op zich. Het bewijzen aan de leerkrachten van de basisschool en het bewijzen aan de mensen in mijn omgeving die twijfelden en aangaven dat ik beter de opleiding af kon maken. Heel veel mensen om me heen zeiden het ook: Je zou ze (de leerkrachten van toen) eigenlijk eens moeten laten zien hoe ver je bent gekomen. Het maakte me strijdlustig en zorgde er voor dat ik er hard voor heb gevochten om het te behalen. Pas bij het kiezen van de master Orthopedagogiek en welke richting ik op wilde, moest ik nadenken ‘wat wil ik hier nu eigenlijk mee?’. En toen kreeg ik weer een doel en motivatie voor ogen. Heb ik het behaald voor mezelf en niet om anderen iets te bewijzen.

Heb vertrouwen

Over dat doel en waarom ik specifiek voor de revalidatie heb gekozen, vertel ik binnenkort meer. Maar wat ik hieruit wel heb geleerd is dat het allemaal wel goed komt. Als je vertrouwen hebt in jezelf en er mensen zijn die in jou vertrouwen, kan je echt zoveel bereiken. Dat mijn introverte kant toen als zwakte werd gezien, heeft me alleen maar sterker gemaakt. Nu zie ik het als kracht en zie ik het effect van mijn rustige, observerende kant elke dag weer. Mijn les: wees jezelf, durf jezelf te laten zien en laat je niet gek maken door wat anderen van je denken. Het is oké om voor jezelf te kiezen. Het is oké om te zijn wie je bent. Laat wat zij zien als je ‘zwakte’, werken als je kracht. Het maakt je uniek, het maakt jou jou. En jij bent goed, precies zoals je bent. 

Liefs

x Annemiek

© 2018 - 2020 Robodotjes | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel